همگام با رسانه – دکتر وفا، عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز و مرکز مشاوره امین معاونت فرهنگی دانشجویی، در یادداشتی به  احساس انسجام اجتماعی و روانی، به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های سلامت روان جامعه در شرایط جنگ  پرداخته است.

به نظر می رسد جنگ و سیاست یک رابطه اساسی و عجیبی باهم دارند. جنگ در بطن سیاست قرار دارد؛ اگرچه چهره آن متفاوت است. لذا، جنگ نمی تواند دارای یک ساختار خطی و پایدار باشد و همواره باید به سیالی آن در روزهای متفاوت جنگ توجه داشت.

در فلسفه غرب، جنگ به مثابه کُنشی زورمندانه همواره مورد نظر سیاستمداران بوده است؛ نوعی نگاه بقامدار که باید در کل جنگ به این نیرو توجه داشت. در واقع، میل به جنگیدن برای زور و حیات همواره در نظر دنیای غرب حضور داشته است؛ لذا، وقتی بدن سیاسی نظامی جنگ در لباسهای تفکر زوراندیشی و بقامحوری آرایش می گردد؛ چهره برد و باخت در میدان متفاوت می شود و طرف باورمند به این نگاه، تمام تلاش های زشت و زیبایش را در هم می دوزد تا خود را پیروز جلوه دهد؛ چراکه شکست در این ایدئولوژی همانا شکست در جبهه سیاست وجودی و ماهیتی است.

همچنین، در جنگ، دو گروه به نام های دوست و دشمن وجود دارد؛ موجودیتی که فقط نام نیستند؛ بلکه چارچوب هستی بخشی به هر طرف جنگ ارایه میدهند. دلیل این امر آن است که هر رفتار، تز یا آنتی تز تفکری، سیاسی یا نظامی در مختصات این دوستی و دشمنی قرار دارند. در تفکر غرب، کنش و انگیزه های سیاسی می توانند از تعاریف وجودی اعتقادی جدا باشند و صرفا برای تمایز دوست و دشمن در جنگ و سیاست بکار روند؛ در حالی که در ایران، انگیزه و رفتار اساساً در یک منظومه قرار دارند و متاثر از هم می باشند. این انسجام یکی از تفاوت های فاحش بین ایران و دشمنان آن است؛ آن انسجامی که بدست آوردن آن با سیاست دروغ و بزرگیِ تسحیلات نظامی ممکن نیست؛ بلکه سلاحی است از جنس هسته وجودی.

در باب روان شناسی، احساس انسجام یک قطب نمای سلامت روانی است. انسجام روانی در جامعه آن زمانی حاکم است که کشور دارای قدرت ادراک و تحلیل بالا، معنابخشی درست و عمیق و کنترل بر احوال تجربه شده داشته باشد. بر این اساس، وقتی در جامعه ای، باورمندی الهی بدون سیاست تجاوز و زورمندی بر انسجام لشکری و کشوری سیطره داشته باشد؛ پیروزی در میدان بسیار نزدیک است.